برچسب: چایی، فلسفه، طنز، زکریای رازی، کیمیاگری، تأملات روزمره، ادبیات طنز، فلسفه‌ی ایرانی، لحظه‌ی حال، زندگی

رازی دنبال طلا بود، من دنبال چایی که تمام نشود

بذارید از همون اول صادق باشم: من آدم مهمی نیستم. نه فیلسوفم، نه عارف، نه حتی اون آدمی‌ام که کتاب‌های فلسفی رو تا آخر می‌خونه. من اون کسیم که کتاب فلسفی رو باز می‌کنه، دو صفحه می‌خونه، می‌بنده، می‌گه «عمیق بود» و میره چایی دم می‌کنه. البته اگه راستشو بخواید، ترجیح می‌دادم به جای فلسفه، […]